Schrijver in Afrika

Ik was al vaak in Afrika geweest, maar nooit eerder als schrijver[1]. In Oeganda – waar mijn roman naar verwijst – leidde dit tot iets opmerkelijks.

Omdat we de meeste regio’s in Rwanda al hadden bezocht, wilden Aimée en ik deze keer eerst Oeganda verkennen. Aimée stapte in Rwanda op de bus en binnen een nacht was ze in Kampala. Ze was ruim om tijd om me van de luchthaven op te halen. Een weerzien in het buitenland, voor ons allebei.

Het was een ontdekkingstocht, dus reisden we in etappes. Onze eerste bestemming was Kabale. ‘De bus vertrekt zo,’ zei de kaartverkoper om één uur ’s middags op het busstation. De motoren ronkten veelbelovend, maar bij het instappen bleek de bus vrijwel leeg.

Geduldig wachtten we op passagiers. Een uur, twee uur. Ik probeerde een luchtje te scheppen, maar ademde alleen uitlaatgassen in. Alle bussen ronkten. Een gettoblaster dreunde in mijn hoofd. Ik voelde een stekende hoofdpijn opkomen.

Toen we drie uur later in een volle bus wegreden, draaide mijn maag zich om. Nog net op tijd kon ik de inhoud in een plastic zakje opvangen. Wat volgde was een helse tocht. Om de haverklap stopte de bus. Vleesstokjes werden door het open raam naar binnen gestoken. Handelaars boden complete maaltijden aan.

Steeds meer passagiers werden toegelaten. Toen de nacht viel, zat het gangpad vol. Na een toiletbezoek bij een benzinestation reed de bus zowat voor onze neus weg. Klauterend over lichamen bereikten we onze stoel.

Het was drie uur ’s nachts toen we onze bestemming bereikten. Alleen toen was ons guest house dicht. Gelukkig wist de chauffeur van onze motortaxi nog een slaapplek. Erg hygiënisch was het niet, maar ik was te moe om me daar druk over te maken.

De volgende morgen in het (nu wél open) guest house, vertelde Aimée over haar heenreis met de Rwandese maatschappij. ‘Ik kocht een ticket voor één stoel. We vertrokken precies op tijd. De chauffeur had een lijst met passagiers. Hij wenste ons een goede reis en vroeg ons te bidden voor een veilige aankomst.’

Dat Oeganda niet de gedisciplineerde organisatie van Rwanda heeft, had ik moeten weten. Ik had er nota bene zelf over geschreven. Ik pakte mijn manuscript en vertaalde de bewuste scène voor Aimée. Het is een dialoog tussen mijn Rwandese hoofdpersoon Maridadi en haar Nederlandse vriendin Puck. De setting is Rwanda.

Om tien uur startte de chauffeur zijn motor. Puck keek op haar mobieltje. ‘Ongelofelijk, hij is precies op tijd.’
‘Vind je dat gek?’
‘Meer bijzonder. In Oeganda reden de busjes pas weg als ze er niemand meer bij paste. Bij jullie is alles zo strak georganiseerd.’

In mijn verhaal wist ik het heel goed, maar toen ik midden in het Afrikaanse leven terecht kwam, was het me even ontglipt.

[1] Bij de SCBWI heb ik geleerd: je bent wel een schrijver, alleen nog niet gepubliceerd.

2 gedachten over “Schrijver in Afrika

  1. úpale! dat is wel weer een verbazing! de realiteit en de realiteit, liefs, Jaco-Sicosónica(mijn scrijfstersnaam…he he he) Saludos Cordiales, Jacqueline Castro RaveloChile cel: +56- 9- 56 810 664 http://jacquelinecastro.canalblog.com

    CANTATA CHACABUCO: http://www.cultura.gob.cl/eventos-actividades/exitoso-estreno-de-cantata-chacabuco-40-anos-memoria-viva/

    CD Retratos – Portretten: http://www.youtube.com/watch?v=xv0PsJFQsbc

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s