Gescout door een Publisher!

Ooit zal De boom met de bittere bladeren worden vertaald in het Engels of Frans. Die droom was bij mij nog springlevend. En toen kreeg ik ineens een mail van een Engelse uitgever! Mijn werk was hen opgevallen. Hun redactie zoekt nieuwe projecten met schrijvers en vraagt of ik open sta voor contact.

Eerst wist ik niet zo goed wat ik van die mail moest denken. Hoe kan een buitenlandse uitgever interesse hebben in mijn Nederlandse werk? Er staat nergens bij hoe ze dit hebben gelezen. Maar deze publisher is wél een gerenommeerde uitgever in Londen, blijkt als ik google, en er zit een foto bij van de redacteur.

Ik besluit de mail voor te leggen aan mijn uitgever. Op de afdeling rechten werkt een vakbekwame medewerker die er misschien zijn licht over kan laten schijnen. Ja, deze publisher bestaat zeker, meldt deze medewerker per ommegaande. Hij heeft een mooie traditie van het uitgeven van vertalingen, onder andere van jeugdboeken uit het Nederlands. Om bij hen in het vizier te komen is best bijzonder. De specifieke editor is bij hen niet bekend.

Omdat ze mijn werk niet in het Engels kunnen lezen, schat de rechtenmedewerker in dat ze afgaan op omschrijvingen en thematiek, of dat ze een goede Nederlandse scout hebben. Daarna vraagt hij wat de publisher wil. Als ik op zoek ben naar een literair agent kan dit alleen voor nieuw werk. Voor de vertaalrechten van De boom met de bittere bladeren mag ik naar hem doorverwijzen.

Aldus gevoed mail ik een antwoord. De editor reageert direct. Ze is met name geïnteresseerd in de emotionele en literaire invalshoek van De boom met de bittere bladeren, schrijft ze. De thematische diepgang en toon van het project vielen haar op, naast interesse in mijn bredere werk en toekomstig schrijven. Ze bedankt me voor de contactgegevens van mijn uitgever en biedt aan me te introduceren bij een literair agent.

Als ik dit antwoord naar de rechtenmedewerker doorstuur, reageert hij gereserveerd. Hij raadt me aan niet te veel te hopen; de werkwijze van deze editor vindt hij een beetje apart. Waarom gebruikt ze bijvoorbeeld een Gmail account? Een literair agent is overigens niet per se nodig in de Engelstalige wereld, is zijn ervaring. Hij heeft goed contact met de acquirerend redacteur bij deze publisher en gaat dit verder uitzoeken.

Inmiddels zijn bij mij ook meer vraagtekens ontstaan. Een literair agent wil toch een schrijver koppelen aan een uitgever? Maar als de editor zelf bij een uitgever werkt, waar heb ik dan die agent voor nodig? Ik google haar naam. De foto die onder haar email staat, komt overeen met de foto van een Engelse thrillerauteur. Dat ze ook editor zou zijn, kan ik nergens vinden. 

Ik vraag de rechtenmedewerker of hij aan zijn contactpersoon bij de publisher kan vragen of deze editor inderdaad voor hen werkt. En dan gaat het ineens heel snel. Ik ben bang dat het een scam is, schrijft de acquirerend redacteur van de publisher. Het is bizar, maar de laatste tijd hebben meer schrijvers een bericht gehad van iemand die zich uitgaf voor mij.

Op dit punt verbaast het me niet meer. Maar waaróm? Wat wil de persoon achter deze scam van mij? Misschien is hij zélf een literair agent die klanten zoekt, stel ik me voor. Waarschijnlijk wil hij een soort betaling lospeuteren, suggereert de rechtenmedewerker. Dat zou kunnen, maar op welke manier is me een raadsel.

Ik leg de waaromvraag aan verschillende mensen voor, maar niemand heeft een klip-en-klaar antwoord. Daarom ga ik voor de meest originele suggestie. De persoon achter de scam is een verhalendief! Na mijn succesvolle debuutwil hij nieuwe verhalen van me stelen. Ik zie het al helemaal voor me. De verhalendief is op zichzelf al een leuk verhaal.

Aan de rechtenmedewerker mail ik dat de publisher natuurlijk best mijn boek in het Engels mag uitgeven. Die gedachte van de verhalendief was absoluut een prachtidee!