Als mensen naar De boom met de bittere bladeren vroegen, was jarenlang mijn antwoord hetzelfde. ‘Ja hoor, die is nog gewoon verkrijgbaar. Je kan hem bestellen via je boekhandel.’ Maar op een dag raakt de voorraad natuurlijk op. En dat moment is nu aangebroken.
Eén boek, dacht mijn nichtje toen mijn roman over Rwanda in 2020 uitkwam. Haar hele vijfjarige leven had ze over mijn boek in wording gehoord, en met haar pure kinderlogica dacht ze dat het om één exemplaar ging. Dat er wel 1500 exemplaren van waren gemaakt, was voor haar een grote verrassing.
Een jaar later kreeg De boom met de bittere bladeren een tweede druk van 750 exemplaren. Het winnen van de Glazen Globe en de nominatie voor vier andere prijzen genereerde extra aandacht. Doorslag daarbij was de grootschalige verspreiding van De Leesjury in Vlaanderen.
Nu heeft elk van deze 2250 exemplaren dus een bestemming bereikt. Een beetje plechtig voelt het wel. Mijn nichtje is inmiddels twaalf, en sinds haar geboorte ben ik met dit boek bezig geweest. Over dit proces schreef ik honderdnegen blogs. Steeds als ik dacht dat dit de laatste was, kwam er toch weer iets blogwaardigs bij.
Sinds mijn geboorte als schrijver zijn me een paar dingen opgevallen. De vertraagde reactie waarop een verhaal bij de lezer binnenkomt bijvoorbeeld. Voor elke lezer is het verhaal nieuw. Sommige lezers zijn er zo door geraakt dat ze dit graag met mij willen delen. Een bijzondere ervaring, ook omdat voor mij de meest intensieve beleving van het verhaal jaren daarvóór had plaatsgevonden.
Iets anders wat ik me heb gerealiseerd: een oplage van 2250 wordt door een veelvoud daarvan gelezen. Gelijk na de eerste druk zei een vriendin van me: ‘eh… vind je het goed als ik je boek uitleen aan mijn schoonmoeder?’ Boeken gaan van hand tot hand. Niet alleen bij mensen thuis, maar ook via de openbare bibliotheek en de klassensets in middelbare scholen. Die laatste kunnen jaarlijks door een nieuwe lichting onderbouwers met bijbehorend lesmateriaal worden gebruikt.
Ook viel me op hoe actief lezers online met elkaar communiceren. Naast allerlei social mediakanalen zijn er speciale platforms voor opgericht. Hebban[1] kende ik al, maar de Nederlandse versie van Goodreads[2] en de app Fable waren nieuw voor mij. Op alle drie is De boom met de bittere bladeren geplaatst.
Tenslotte was ik verrast door de hoge status van een romanschrijver. Het respect waarmee je wordt benaderd voelt soms wat onwerkelijk – alsof je door je werk een bepaalde mate van onsterfelijkheid hebt bereikt. Wie schrijft die blijft, zeggen ze. Voor William Shakespeare geldt dat zeker, maar of Ruth Erica na haar dood wordt gelezen, valt nog te bezien.
Gelukkig werkt de moderne tijd in mijn voordeel, want De boom met de bittere bladeren blijft ook na het laatste boek toegankelijk. Hoe? Dat zal ik onthullen in blog honderdtien.
[1] https://www.hebban.nl/boek/de-boom-met-de-bittere-bladeren-ruth-erica
[2] https://www.goodreads.com/book/show/54906385-de-boom-met-de-bittere-bladeren?ac=1&from_search=true&qid=H4l2xKwKIr&rank=1
